• CRO

Van showroom naar checkout #2: Jimmy Fairly

Een half uur in de winkel van Jimmy Fairly in Luxemburg, daarna dezelfde zoektocht op de webshop. Wat de webshop weet en de winkel niet, in vijf lessen.

Door Arthur LauwersOprichter

Overziet het hele veld. Kiest de play, kiest het schot, en houdt het scorebord eerlijk.

Gepubliceerd 7 min lezen
De winkel van Jimmy Fairly in de Grand-Rue in Luxemburg

Deel twee van de reeks.

Concept: Ik stap binnen bij een retailer, kijk een half uur rond zonder iets te kopen, en doe daarna exact dezelfde zoektocht nog eens over op hun webshop.

Bij WEBA Systems vond ik een winkel die zijn productdata perfect op orde had en een webshop die wist hoe mensen zoeken. Twee sterke kanalen, met een naadje tussenin.

Deze keer stond ik niet in Gent, maar in Luxemburg. Grand-Rue, Ville-Haute, midden in de winkelstraat. Bij Jimmy Fairly, eerste keer!

Frans brillenmerk, opgestart in 2010, ondertussen winkels in half Europa. Betaalbare luxe, één bril gedoneerd per verkochte bril, en een merkuitstraling waar de meeste opticiens niet aan kunnen tippen. Ik ben geen klant, ik ben er nog nooit iets gaan kopen.

Ook hier: ik kijk met mijn digitale bril, niet als retailexpert.

Deel een: de winkel

Het contrast met Weba kan niet groter zijn. Daar loop je een hal in met duizenden SKU's, hier sta je in een boetiek.

Wat me positief verraste

De verkoopster. Echt waar, top. Ik heb verder niks genoteerd over wat ze precies zei, en dat zegt eigenlijk genoeg: je onthoudt dat het goed voelde. Dat blijkt ook geen toevalstreffer te zijn. Die winkel staat op Google op een perfecte 5 op 5, over dertig reviews heen. Wie ze doorleest, ziet dat het bijna nooit over de brillen gaat en bijna altijd over de mensen. Vaak bij naam. Iemand kwam gewoon zijn bril laten bijstellen en schreef er een review over.

Vijf op vijf halen in retail is bijzonder moeilijk. Zij doen het.

iSens geurverspreider in de winkel van Jimmy Fairly

De geurverspreider werkt ook. Klein detail, maar je ruikt dat er over de winkel is nagedacht. En dan die koffiemachine, die er voor mij een beetje verloren stond. Geen duidelijke functie, breekt het beeld. Achteraf blijkt op hun eigen productpagina's te staan dat de opticien bij multifocale glazen de metingen doet en je ondertussen koffie aanbiedt. Het staat er letterlijk. In reviews vermelden mensen het spontaan als iets leuks.

Die koffiemachine is dus geen rommel. Dat is beleid. Alleen komt dat op de winkelvloer nergens aan.

Montuur in de winkel zonder uitleg, modelnaam of modelnummer

Waar ik het spoor bijster raakte

Prijzen zijn amper zichtbaar. Geen modelnaam, geen modelnummer bij het montuur. Je kan dus niks vergelijken, niks opzoeken, en niks terugvinden als je thuis nog eens wil kijken.

Dat de monturen in andere kleuren bestaan, staat in klein lettertype op de toog. De verkoopster bevestigde het, maar dat betekent wel dat een verkoopargument volledig op één persoon leunt.

De prijs staat zeer subtiel op de poot van het montuur, quasi onzichtbaar

En de connectie naar de webshop is nul. Het enige wat ik meekreeg, was een business card. Bij Weba scande ik QR-codes die netjes op de juiste productpagina uitkwamen. Hier ga je naar buiten met een merknaam in je hoofd en niks in je hand.

Er was ook geen signup, geen loyalty, geen moment waarop er naar mijn mailadres gevraagd werd.

Deel twee: de webshop

En dan open je de site.

Elk montuur heeft een naam. De Lou, De Emmy, De Tribeca. Elk montuur heeft een prijs, en die staat er gewoon bij, ergens tussen de honderd en de honderdvijftig euro.

Dus exact de twee dingen die ik in de winkel niet vond. De navigatie is bovendien in klantentaal opgebouwd. Niet per collectie of per materiaal, maar per smalle gezichten en brede gezichten. Dat is hoe mensen effectief over brillen denken, en het staat prominent in het menu.

De productpagina's gaan diep. Neusbrugbreedte, glasbreedte, veerlengte, montuurbreedte en glashoogte in millimeter. Materiaal, herkomst van het scharnier, maat small, medium of large, en een lijn die zegt of het montuur beter bij een normaal of groot gezicht past.

Voorraad is ook eerlijk: uitverkocht, low stock, binnenkort beschikbaar, met een melding als het terug binnen is.

En er is wel degelijk een brug naar de winkel: je kan je bestelling ophalen in de winkel van je keuze, en multifocale glazen kan je enkel in de winkel bestellen omdat de metingen daar moeten gebeuren.

Dus de webshop weet perfect wie er in de winkel staat. De winkel weet niet wat er online staat. Bij Weba miste ik iets binnen één kanaal. Hier mis ik het in de richting winkel naar online. Alle kennis zit in het digitale kanaal en niets daarvan is naar de vloer gevloeid.

Productpagina van Jimmy Fairly met naam, prijs en maten van het montuur

Wat de reviews erbij vertellen

Ik ben ook eens breder gaan lezen, en daar wordt het interessant. Op hun eigen site staat 4,9 op 5, gebaseerd op 380.000 beoordelingen. De winkel in Luxemburg staat op Google op 5 op 5. Maar op Trustpilot zakt het merk naar 4 sterren, over ruim vierduizend reviews.

Dat verschil is het verhaal. De vijfsterrenreviews gaan bijna altijd over een winkel en over een medewerker bij naam. De eensterrenreviews gaan bijna altijd over wat er ná de winkel gebeurt. Bestellingen die vasthangen, mails die traag beantwoord worden, iemand die in de winkel te horen kreeg dat terugbetalen kon en achteraf een tegoedbon kreeg, en het feit dat je nergens een telefoonnummer vindt. De verkoop is persoonlijk maar de nazorg is een centraal mailadres.

Dat is dezelfde kloof als op de winkelvloer, alleen aan de andere kant van de aankoop.

Vijf dingen die ik meeneem

1. Als je product een naam heeft, gebruik die dan overal.

Online heet elk montuur De Lou of De Emmy. In de winkel heet het niks. Een naam is het enige haakje waarmee een klant je product later terugvindt, doorstuurt of opzoekt. Zonder naam is elk winkelbezoek dat niet meteen in een aankoop eindigt, verloren.

2. Je beste service moet zichtbaar zijn, anders is het decor.

De koffie is onderdeel van hun eigen service-belofte en staat uitgeschreven op hun productpagina's. In de winkel staat er een machine zonder uitleg. Zeg wat je aanbiedt, anders lijkt het een meubel.

3. Één kaartje op de toog is geen productinformatie.

Dat je monturen in andere kleuren bestaan, is een verkoopargument. Het stond in klein lettertype op de toog, en verder in het hoofd van de verkoopster. Zij was top, maar dat is geen systeem.

Display met verschillende glazen per montuur, zonder uitleg erbij

4. Het is 2026 en een business card is geen omnichannel.

Weba heeft QR-codes per rek die op de juiste productpagina uitkomen. Bij Jimmy Fairly is de enige brug een kaartje. Terwijl de webshop net alles heeft wat de winkel mist: namen, prijzen, maten, kleuren.

Business card van Jimmy Fairly Luxemburg

5. Vraag om die mail terwijl ze nog binnen staan.

Ze hebben online een verlanglijst, een nieuwsbrief en een volledig mailprogramma. In de winkel werd er geen enkele keer naar mijn mailadres gevraagd. Dat is de goedkoopste kanaalbrug die bestaat en ze laten hem liggen.

Wat ik me nog afvraag

Is de kale winkel een bewuste keuze? Prijskaartjes en modelnummers passen misschien niet in het boetiekgevoel dat ze willen. Maar dan verplicht je elke klant om te praten, en dat wil niet iedereen.

Hoeveel mensen verlaten de winkel zonder aankoop, en hoeveel daarvan vinden dat montuur ooit nog terug?

En de moeilijkste: als je sterkste troef je winkelpersoneel is, waarom kan een klant dat personeel dan nergens rechtstreeks bereiken na de aankoop?

Ik ben trouwens oprecht fan van wat ze bouwen. Vijf op vijf halen op de vloer doe je niet per ongeluk, en de webshop is een van de betere die ik dit jaar heb doorgeklikt. Ze weten alleen nog niet hoe goed ze zijn, want die kennis staat nog niet in hun eigen winkel.

Volgende winkel? Suggesties zijn welkom.

6th Man heeft geen commerciële band met Jimmy Fairly, voor alle duidelijkheid.